3

 

ديـگر  بـرایِ  هـيـچ  ،  دل  بـی قـرار  نـيـست

چشمـم   به  راهِ  دور  ،   در  انـتـظار   نيست

 

شوخی  نمـی کنم  ، شـب  هـرچـه  داشت  مُرد

حالا   از  او  بـجـز  غــم   يــادگـار  نـيـســـت

 

ديـگــر   درخــتِ  عــشق   ،  در  باغ ِ  يـادها

يــک  گــل  نـمی دهـد  ،  وقــتـی  بهار  نيست

 

امّـا  بــهــارِ  مـــن !  ،  دل  در  خـــيــال  هــا

آن طــور  کـه  گـفـتـه ای  ،  بی اعتبار  نيست

 

او  هــم   شـبـيه ِ  تو   ،  سرگـرم ِ  يـادهاســت

عاشــق  نــمی شـوی   ،  شايـد  قـرار  نيست !

 

حــالا  مــن  و  د لــم  ،   بـی يـار   مـانـده ايم

با  کـوهی  از  غـم  ِ  يـاری  کـه  يـار  نـيـست

 

عاشــق  نـشــو  ولـی  ،  بـر  عـشق ها   نخـند

من  عاشـقت  شـدم  ، ايـن  خـنـده دار  نيست !

 

2

 

از  بـار ِ  غـم  يــک  ذرّه  کـم  نـشـد  کـه  نـشـد

شـادی  حـريـفِ  کــوهِ  غــم  نـشـــــد  کـه  نـشـد

 

رفتـی  و شاخـه های ِ  درختِ  دل ،  هيچ  فصل

از  بـار ِ  شــور  و  شـعَــف  خـم  نشد  که  نشد

 

گـفتی  کـه  يـک  روز  دوبـاره  می آيی  و  من

ايـن  گـفـتـه  هـيـچ  وقـت  بـاورم  نـشد  که  نشد

 

گـفـتــم  مُـهـم  نـيــسـت  و  فـرامــوش  مـی کـنم

خـواستم  و  هر  کـار  کـه  کـردم  نشد  که  نشد

 

حـالا  گـذشـتــه  سـالـها  و  بــرای ِ  زخـــم ِ  دل

حـتّـی  گـذ شــتِ  زمـان  مــرهـم  نـشد  که  نشد

 

پــيــشــم  نــمــانــدی  و  حــوّای ِ  مــن  نـشــدی

ايــن  ســربـه هـوا  حـيـف  ،  آدم  نشد  که  نشد

1

 

هرگز  آن  روز  خيال  نمی کردم

                    که  زمانی  تمام  خيال   من  بشوی

يا  شبيه  ماهِ  خواهش   عشق

بـروی  دورتر  از  توان ِ  دسترس   دل

گوشه ء  آسمان ِ  ذهن  و  چنين 

                            آرزوی   محال ِ  من  بشوی .

هرگز  آن  روز  خيال  نمی کردم

که  شبی  چشمها  بهانه  کنند

يک  نظر  نگاهِ  تو  را  ،  با  اشک

           يک  نظر  نگاهِ  تو  را  ،  با  آه .

يا  مرا  بغضها  روانه  کنند

به  فضای ِ  خاطره ها  ،  بی يار

             به  ديار ِ  عاطفه  ،  بی همراه .

هرگز  آن  روز  خيال  نمی کردم

که  تو  را  بعد  از  آن  زمان

                                     ديگر

                                  روبروی ِ  خود  نخواهم  ديد .

آن  دو  چشم ِ  شاد  را  که  شعر  می گفت

آن  کلام ِ  گرم  را  که  جان  می داد

         آن  نگاهِ  پاک  را  ،

                                       که  می خنديد .

 

من  گرفتار ِ  برگ های ِ  حسرتی  هستم

                      که  سزاوار ِ  دستِ  سرد ِ  پائيزند ...

                       با  همه  سعی ِ  هر  سرانجام  و  هر  آغاز

                           مانده اند  هنوز  و  امّـا  مانده اند  ،  باز

لحظه هايی  که  لحظه  لحظه  می گذرند

بغضهايی  که  کودکانه  می شکنند

                                         اشکهايی  که  قطره  قطره  می ريزند  .

 

ديگر  آن  روز  گذشته  و  سالهاست

     نقش ِ  غم  را  کشيده  به  روی ِ  دلم

                     دستهای ِ  هنرمند ِ  طالع ِ  نقاش .

 

طالعی  که  از  غمش  منم  آن

         ابر ِ  يک  حسرت ِ  نهفته  که  می بارم .

 

حسرتی  که  در  آن  روز ِ  بی انتها  ،  ای کاش

 

                    گفته  بودم  که  :

                                                 دوستت  دارم  ...