گیجگاه

هرگز  آن  روز  خيال  نمی کردم

                    که  زمانی  تمام  خيال   من  بشوی

يا  شبيه  ماهِ  خواهش   عشق

بـروی  دورتر  از  توان ِ  دسترس   دل

گوشه ء  آسمان ِ  ذهن  و  چنين 

                            آرزوی   محال ِ  من  بشوی .

هرگز  آن  روز  خيال  نمی کردم

که  شبی  چشمها  بهانه  کنند

يک  نظر  نگاهِ  تو  را  ،  با  اشک

           يک  نظر  نگاهِ  تو  را  ،  با  آه .

يا  مرا  بغضها  روانه  کنند

به  فضای ِ  خاطره ها  ،  بی يار

             به  ديار ِ  عاطفه  ،  بی همراه .

هرگز  آن  روز  خيال  نمی کردم

که  تو  را  بعد  از  آن  زمان

                                     ديگر

                                  روبروی ِ  خود  نخواهم  ديد .

آن  دو  چشم ِ  شاد  را  که  شعر  می گفت

آن  کلام ِ  گرم  را  که  جان  می داد

         آن  نگاهِ  پاک  را  ،

                                       که  می خنديد .

من  گرفتار ِ  برگ های ِ  حسرتی  هستم

                      که  سزاوار ِ  دستِ  سرد ِ  پائيزند ...

                       با  همه  سعی ِ  هر  سرانجام  و  هر  آغاز

                           مانده اند  هنوز  و  امّـا  مانده اند  ،  باز

لحظه هايی  که  لحظه  لحظه  می گذرند

بغضهايی  که  کودکانه  می شکنند

                                         اشکهايی  که  قطره  قطره  می ريزند  .

ديگر  آن  روز  گذشته  و  سالهاست

     نقش ِ  غم  را  کشيده  به  روی ِ  دلم

                     دستهای ِ  هنرمند ِ  طالع ِ  نقاش .

طالعی  که  از  غمش  منم  آن

         ابر ِ  يک  حسرت ِ  نهفته  که  می بارم .

حسرتی  که  در  آن  روز ِ  بی انتها  ،  ای کاش

                    گفته  بودم  که  :

                                                 دوستت  دارم  ...